Tatsunoko vs. Capcom: Ultimate All-Stars

Review | 02 February 2010 16:15 -

Fans van de betere beat ‘em ups richten hun ogen best eens even op deze review. Vanuit het verre Japan dwarrelt er Tastunoko vs. Capcom: Ultimate All-Stars binnen. Zijn voorganger Tastunoko vs. Capcom: Cross Generation of Heroes werd twee jaar geleden enkel in Japan losgelaten, maar deze keer werd er ook voor het Westen gekozen en daarover hoeven we zeker niet te klagen.

Degelijke vechtspelen zijn er op de laatste generatie consoles amper verschenen. Hierdoor had ik aanvankelijk geen al te hoge verwachtingen van Tastunoko vs. Capcom: Ultimate All-Stars. De verrassing was daarom des te groter toen de eerste klappen op mijn scherm werden uitgedeeld. Vuurwerk is wat de combinatie van een Japanse animatie- en gamestudio aan je wordt bezorgd en dat mag je gerust letterlijk nemen. De indrukwekkende animaties en zeer vlotte en simpele besturing maken van deze beat ‘em up een spel dat uitermate geschikt is voor doorwinterde veteranen en nieuwkomers in het genre.

  Rare snuiters

Bij een eerste blik op de lijst met karakters is het wel even zoeken achter bekend volk. Uit de hoek van Capcom heb je Ryu, Chun Li en Alex uit de Street Fighters franchise, uit de wereld van MegaMan zijn er MegaMan Volnutt, Roll en Zero en dan heb je nog Frank West uit Dead Rising. Voor Tatsunoko stappen er enkele Tekkaman's (Tekkaman en Tekkaman Blade) en drie Gatchaman Heroes (Jun the Swan, Joe the Condor en Ken the Eagle) de strijdarena in. Dit zijn de figuren die vooral bij mij een belletje laten rinkelen. In totaal heb je de keuze uit zo een 26 vechtersbazen die gepaard de strijd zullen aangaan in verschillende modi. Je hebt de keuze uit Arcade, Survival, Time Attack en Training als je niet tegen een menselijke tegenstander wil spelen. Er is geen aparte verhaalmodus, maar voor het voltooien van de Arcade krijg je tijdens de eindegeneriek wat extra tekst en stilstaand beeld te zien over het karakter dat de beslissende slag heeft uitgedeeld in de eindstrijd.

Dat je twee personages moet kiezen, zorgt ervoor dat er op vlak van gameplay wat extra mogelijkheden zijn. Onervaren spelers mogen blij zijn dat dit geen extra ingewikkelde elementen met zich meebrengt. Met een simpele druk op de knop kun je tussen beide figuren wisselen of een korte tussenkomst vragen om zo te proberen enkele combo's aan elkaar te breien. Dezelfde simpliciteit is doorgetrokken naar de rest van de besturing. Met een simpele druk op de knop voer je respectievelijk een zware, middelzware of lichte stoot of trap uit. Je zou denken dat je hierdoor beperkt bent in het aantal bewegingen, maar wat je karakter juist zal uitvoeren wordt ook bepaald door de richting die je aangeeft. Als je rechtstaat terwijl je op de knop drukt voor een zware aanval, zul je een uppercut uitvoeren, terwijl dit een sweep zal zijn als je gehurkt zit.

  Gigantisch veel schade

Doordat Tastunoko VS. Capcom: Ultimate All-Stars is gebouwd rond dit drie-knop aanvalsysteem, schud je vrij vlot de verschillende combo's uit je mouw. Wil je echter een stap verder gaan, zul je even moeten oefenen voor je een ‘advancing guard', ‘crossover air raid' of ‘baroque combo' kunt uitvoeren. Ze zijn niet extreem moeilijk, maar je timing en controle over je personage worden hier wel iets belangrijker. Als je wat uitdaging zoekt, ben je ook hier aan het juiste adres. Vooral als je online een kans wilt maken in de rangschikking. Een plaats waar het spel wel wat tekortschiet in het kiezen van je tegenstanders. Deze komt niet altijd overeen met je eigen niveau en als je tegen een vriend wil spelen, dan zul je eerst zijn twaalfcijferige vriendcode moeten opvragen om zo elkaar toe te voegen voor je onderling een potje kunt vechten. Een beetje jammer, want tegenwoordig is die functionaliteit toch liefst zo gebruiksvriendelijk en aangevuld met voldoende mogelijkheden.

Maar laat dit mankement je niet te snel tegenhouden, want wat dit spel bij momenten op je scherm tovert is zeer indrukwekkend. Al de verschillende combo's zijn eerst en vooral voor elk personage uniek en worden met veel tam tam op je scherm afgebeeld. Doordat ze vrij gemakkelijk uit te voeren zijn, en de schade die ze aanrichten getallen opleveren met meer dan voldoende nullen, is het een grote voldoening als je er in slaagt om er zo een paar aan elkaar te koppelen. Grafisch is dit een degelijk spel en wordt het aangeleverd in 2,5D (3D personages in een 2D achtergrond). Je moet wel overweg kunnen met de vele flitsende en kleurrijke effecten.

  Play it old skool!

Om af te sluiten wil ik nog meegeven dat je dit spel op vijf verschillende manieren kunt besturen. Met de meest simpele besturing heb je genoeg aan de Wii Remote al dan niet gecombineerd met de Nunchuck. Daarnaast is het spel ook speelbaar met de GameCube of de klassieke controller, maar de grootste voldoening valt er te rapen met een arcade controller met zijn typische joystick.