Astro Boy: The Videogame

Review | 08 February 2010 10:12 -

Astro Boy is terug van weggeweest. De gelijknamige manga- en televisieserie zagen rond het midden van vorige eeuw voor het eerst het daglicht en het personage is sindsdien een immens succes. Eind 2009 verscheen er een 3D-animatiefilm gebaseerd op de originele mangaserie. Een Astro Boy-spel kon dan ook niet uitblijven.

Op een dag brengt Toby een bezoek aan zijn vader, Dokter Tenma. Die is net een lezing aan het geven over een nieuwe soort energie. Zijn team van wetenschappers is er immers in geslaagd om energie uit de kern van een ster te halen. Dat heeft twee soorten energie opgeleverd, namelijk positieve blauwe en negatieve rode energie. Stone, de militair gezinde president van de stad, wil de energie gebruiken om een gevechtsrobot te activeren en staat er op dat de rode kern hiervoor gebruikt wordt. Door de negatieve energie slaat de robot echter tilt en veroorzaakt een spoor van vernieling. Ook Toby moet er aan geloven.

Dokter Tenma is zo aangedaan door de dood van zijn zoon dat hij beslist om een levensechte robot te bouwen. Het resultaat is Astro Boy, een robot die er niet alleen als twee druppels water lijkt op Toby, maar eveneens al zijn herinneringen in zich draagt. Als energiebron werd de overgebleven blauwe kern gebruikt en dat heeft zo zijn gevolgen. Astro Boy begint zich anders te gedragen dan Toby en Dokter Tenma realiseert zich dat zijn zoon nooit echt vervangen kan worden. Astro Boy is aangedaan van de uitspraak van de Dokter en loopt naar zijn kamer. Daar valt hij per ongeluk uit het raam. De zwaartekracht doet zijn werk echter niet want Astro Boy ontdekt dat hij kan vliegen doordat er raketten in zijn voeten zijn ingebouwd. Die acrobatische stunt veroorzaakt een energiestoot die de aandacht van Stone trekt. Vastberaden om de blauwe kern te bemachtigen, stuurt hij een leger vijandige robotten op Astro Boy af. De rest van het verhaal is een mysterie, waarbij enkele vage in-game scènes je enige hints zijn. Voor een spel dat quasi volledig gebaseerd is op een film is dat een gemiste kans.

 
De besturing, je grootste vijand

Door het onduidelijke verloop van het verhaal voelt het spel aan als een aaneenschakeling van nietszeggende levels. Dat is op zich nog niet zo'n ramp, ware het niet dat de eigenlijke gameplay eveneens niet om over naar huis te schrijven is. De game probeert een hommage te brengen aan de oude 2D shoot'em ups, maar slaagt daar jammer genoeg niet in. Onnauwkeurige besturing haalt de vaart uit het spel en zorgt er voor dat je meermaals nodeloos zal sterven. Zo kan Astro Boy bijvoorbeeld niet bewegen en aanvallen tegelijkertijd. Wanneer je een vijand mept, krijgen andere vijanden vrij spel tot je aanvalanimatie volledig is afgelopen. Het platformgedeelte is bovendien een ware hel omdat het heel moeilijk valt in te schatten waar je personage zal landen.

Astro Boy beschikt over een aantal speciale krachten. Zo kan je bijvoorbeeld een gigantische laserstraal afvuren, kogels in het rond schieten naar alle vijanden op het scherm en jezelf healen. Die handelingen kan je allemaal samen slechts tien keer gebruiken, waarna je teller op nul zal staan. Om deze opnieuw te verhogen moet je energie verzamelen die verslagen vijanden achterlaten. Loop je echter voorbij een checkpoint en sterf je, dan zal je respawnen op dat punt met je teller weer op het maximum. Daardoor is sterven in dit spel lang niet zo erg, wat een groot deel van de spanning weg neemt.

Ter land en in de lucht
 
De game is opgedeeld in twee soorten gameplay. De gewone levels zijn simpele 2D platform missies, waar het scherm geregeld fixeert en je een aantal vijanden moet verslaan. Veel meer dan vooruit lopen, steeds dezelfde vijanden neermeppen en hopen dat de gebrekkige besturing je niet de dood in stuurt, hebben deze missies niet te bieden. Af en toe kom je wel eindbazen tegen, maar die zijn zo ongeïnspireerd dat ze eerder je geduld tarten dan voor een leuke uitdaging te zorgen. Beter zijn de vlieggedeeltes waar je zwevende robots moet ontwijken en neerschieten. De besturing is hier heel wat vlotter en met momenten laat het spel dan ook zien hoe het wel moet. Toch kan je de kwaliteit hiervan niet vergelijken met klassiekers zoals Ikaruga en gelijkaardige games. Gelukkig moet je het spel niet lang tolereren, want na maximum drietal uren "spelplezier" is Astro Boy uitgeteld. Je kan de game samen met een vriend doorlopen of je aan de arena mode wagen, maar uiteindelijk zal het spel snel naar een donker, stoffig hoekje verbannen worden.

De graphics dragen enkel maar bij tot de verschrikkelijke spelervaring. Grafische glitches, ongeïnspireerde achtergronden, lelijke animatie en lage resoluties, je komt het allemaal tegen in dit spel.  Cutscènes zijn pijnlijk slecht en ook de voice acting weet niet te overtuigen. Waarom men niet meer scènes uit de film heeft gebruikt, is mij een raadsel. Vooral de platformmissies zien er afschuwelijk uit. Wanneer Astro Boy het luchtruim verkent herpakt het spel zich wel gedeeltelijk. De driedimensionale geanimeerde achtergrond, gecombineerd met tweedimensionale schietgevechten, zorgt voor een veel mooier resultaat.